Якаў Ігнацій Дадэрка нарадзіўся ў Вількамірскім павеце ў шляхецкай сям’і. Адукацыю атрымаў у Віленскай езуіцкай акадэміі, дзе вывучаў тэалагічныя навукі. У 1770 г. уступіў у ордэн езуітаў. Праз некалькі гадоў пасля яго скасавання быў пасвячоны ў ксяндзы (1776). Службу пачаў у Віленскім касцёле святога Яна. Зарэкамендаваўшы сябе таленавітым прамоўцам, Якаў Ігнацій быў прызначаны пробашчам капліцы Божага Цела, канонікам Віленскай катэдры (1781), прэлатам Алыцкай калегіяты (1789). Некалькі разоў выбіраўся дэпутатам літоўскага духоўнага трыбунала. Святар быў узнагароджаны ордэнамі святога Станіслава і Белага Арла, у 1790 г. абараніў навуковую ступень доктара касцёльнага і цывільнага права.

Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Якаў Ігнацій Дадэрка ўваходзіў у склад дэлегацый да расійскіх імператарскіх намеснікаў і імператара Паўла І па маёмасных пытаннях касцёла на землях былога Вялікага Княства Літоўскага. З увядзеннем новай іерархіі каталіцкай царквы ў межах Расійскай імперыі святар у 1798 г. быў прызначаны біскупам створанай Мінскай рымска-каталіцкай епархіі. На гэтай пасадзе ён прыкладаў шмат намаганняў для арганізацыі яе працы, аднаўлення разбуранага касцёла. У 1810 г. біскуп заснаваў у Мінску Таварыства дабрачыннасці, распачаў будаўніцтва дома для бяздомных, сірот, жабракоў, цяжкіх хворых. У 1812 г. прыняў удзел ва ўрачыстым адкрыцці Полацкай езуіцкай акадэміі. У час вайны 1812 г. Якаў Ігнацій Дадэрка далучыўся да «Мінскай канфедэрацыі», якая падтрымлівала Напалеона І Банапарта. Гэта акалічнасць прывяла да зняцця яго ў 1816 г. з пасады і высылкі ў Алыку, дзё святар правёў пад наглядам біскупа луцкага апошнія гады свайго жыцця.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2020 г.