Імя Ісака Саламонавіча Жорава, вучонага, хірурга, стваральніка першай савецкай анестэзіялагічнай школы, вядаюць далёка за межамі Беларусі і Расіі. Ён нарадзіўся ў Магілёве ў сям’і рамесніка. У 1915 г. паступіў у Магілёўскае медыцынскае вучылішча на фельчарскае аддзяленне. У гады Першай сусветнай вайны працаваў сельскім лекарам у акупаванай немцамі Магілёўскай губерні. У лютым 1918 г. І.С. Жораў уступіў у рады Чырвонай Арміі і праз некаторы час быў накіраваны ў Маскоўскі ўніверсітэт на медыцынскі факультэт. Ён з'яўляўся вучнем буйнейшых вучоных М.М. Бурдэнкі і П.А. Герцэна. Пасля заканчэння ўніверсітэта (1921) некаторы час заставаўся там навуковым супрацоўнікам, потым працаваў галоўным хірургам маскоўскіх клінік. У канцы 1920-х гг. І.С. Жораў знаходзіўся ў Германіі, дзе прайшоў курс навучання ў аспірантуры (дысертацыю абараніў на нямецкай мове). З 1929 па 1931 г. быў рэктарам Кубанскага медыцынскага інстытута ў Краснадары, затым загадчыкам хірургічнага аддзялення Басманнай бальніцы ў Маскве. У 1937–1941 гг. узначальваў кафедру аператыўнай хірургіі ў 1-м Маскоўскім медыцынскім інстытуце. Шмат часу І.С. Жораў адводзіў навуковай рабоце. У 1937 г. апублікаваў манаграфію “Неингаляционный наркоз в хирургии”. У 1937 г. ён стаў доктарам медыцынскіх навук, у 1938 г. прафесарам.

У гады Вялікай Айчыннай вайны І.С. Жораў з'яўляўся галоўным хірургам 31-й, потым 33-й армій. Ён удзельнічаў у баях пад Вязьмай, пасля кантузіі трапіў у палон. У лагеры стварыў падпольную групу, якая пазней стала партызанскім атрадам. 11 сакавіка 1943 г. раён вызвалілі часці Савецкай Арміі. У хуткім часе І.С. Жорава прызначылі галоўным хірургам франтавых шпіталяў 1-га Беларускага фронту.

Пасля вайны вучоны вярнуўся ў 1-ы медыцынскі інстытут, дзе ў 1947 г. узначаліў кафедру факультэцкай хірургіі. Ён займаўся навуковай і выкладчыцкай працай. У 1951 г. выйшла манаграфія І.С. Жорава “Развитие обезболивания в России и в СССР”, у 1959 г. – “Общее обезболивание в хирургии”, якая стала асновай першага ў краіне навуковага дапаможника “Общее обезболивание” (1964). Вучоны напісаў и падрыхтаваў да друку больш за 150 навуковых работ, 7 манаграфій, якія прысвечаны праблемам абязбольвання пры хірургічных аперацыях, метадам неінгаляцыйнага наркоза. Пад кіраўніцтвам прафесара было абаронена 19 доктарскіх і больш за 70 кандыдацкіх дысертацый. Ён з'яўляўся намеснікам рэдактара часопіса “Хирургия”, рэдагаваў раздзел “Хирургия” ў 2-м выданні “Большая медицинская энциклопедия”. Навукова-педагагічная дзейнасць І.С. Жорава знайшла прызнанне як у Савецкім Саюзе, так і за мяжой. За распрацоўкі ў галіне медыцынскай тэхнікі і медыкаментаў для анестэзіі і рэанімацыі вучоны 4 разы ўдастойваўся медалёў ВДНГ СССР. Ён быў ганаровым членам Усесаюзнага, шматлікіх рэспубліканскіх і гарадскіх навуковых таварыстваў хірургаў і анастезіёлагаў, ганаровым членам Каралеўскага каледжа Велікабрытаніі, таварыства анастэзіёлагаў Ірландыі і Вялікабрытаніі, Чэхаславацкага медыцынскага таварыства імя Я. Пуркіне, таварыства анастэзіі і рэанімацыі ГДР. Узнагароджаны двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, ордэнам Айчыннай вайны II ступені, Чырвонай Зоркі, шматлікімі медалямі, у тым ліку міжнародным медалём Супраціўлення.

Ісак Саламонавіч Жораў памёр 17 красавіка 1976 г. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках у Маскве.

Матэрыял падрыхтаваны Магілёўскай абласной бібліятэкай імя У. І. Леніна ў 2018 г.