Віктар Лук’янавіч Вуячыч быў адным з самых прызнаных артыстаў беларускага эстраднага мастацтва. Творчую індывідуальнасць спевака вызначаў мастацкі густ, своеасаблівае прачытанне песні і выкананне яе ў лепшых традыцыях савецкай песеннай культуры.

Нарадзіўся В. Вуячыч у г. Харкаве ў сям’і інжынера. У 1942 г. завод, дзе працаваў бацька, быў эвакуіраваны ў г. Рубцоўск (Алтайскі край, Расія). Там прайшло дзяцінства спевака. У час вучобы ў сярэдняй школе ён з’яўляўся ўдзельнікам хору мясцовага дома культуры. На незвычайны тэмбр голасу В. Вуячыча звярнулі ўвагу кіраўнікі гэтага калектыву, і ў хуткім часе ён стаў салістам. У пастаноўцы «Запарожац за Дунаем» выконваў галоўную ролю. Пасля заканчэння школы ў 1951 г. быў вучнем токара ў інструментальным цэху Алтайскага трактарнага завода імя М.І. Калініна. У 1953 г. В. Вуячыча прызвалі ў армію. Служыў на Балтыцы на ваенным караблі. Праз некаторы час быў пераведзены ў ансамбль песні і танца Балтыйскага флоту. Пасля дэмабілізацыі ў 1957 г. прыехаў у Мінск. Працаваў артыстам Дзяржаўнага народнага хору Беларусі. У 1959 г. паступіў у Мінскае музычнае вучылішча імя М.Г. Глінкі і перайшоў у хор Белдзяржрадыё. Пасля заканчэння вучобы з 1963 г. з’яўляўся артыстам Ансамбля песні і танца Чырвонасцяжнай Беларускай ваеннай акругі. З 1966 г. – саліст Беларускай дзяржаўнай філармоніі і мастацкі кіраўнік канцэртна-гастрольнага аб’яднання «Мінскканцэрт». Сапраўдны поспех і прызнанне прыйшлі да В. Вуячыча ў 1966 г. пасля ўдзелу ў 1-м Усесаюзным конкурсе на лепшае выкананне савецкай песні (праходзіў у Маскве), дзе ён атрымаў галоўную прэмію. У 1967 г. стаў лаўрэатам міжнароднага конкурсу эстраднай песні «Залаты Арфей» (Балгарыя); у 1973 г. быў узнагароджаны Вялікім спецыяльным прызам фестывалю сучаснай эстраднай песні ў Токіа. У ліпені 1976 г. атрымаў званне народнага артыста БССР.

З канцэртнай праграмай «У кожнага ёсць свая песня» В. Вуячыч разам з вакальна-інструментальным ансамблем «Тоніка», салістам якога з’яўляўся, гастраліраваў па Савецкім Саюзе. Выступаў таксама ў Еўропе, Лацінскай Амерыцы, Японіі, Індыі, Бірме і іншых краінах. Рэпертуар спевака быў надзвычай шырокі і ўключаў творы самых разнастайных жанраў: ад оперных арый і старадаўніх рамансаў да шлягераў, якія набывалі ў яго выкананні своеасаблівы шарм. Вядучае месца ў канцэртнай дзейнасці артыста займалі творы на музыку савецкіх кампазітараў. Віктар Вуячыч быў першым выканаўцам шэрага песень В. Салаўёва-Сядога, А. Пахмутавай, А. Бабаджаняна, В. Левашова і інш. Супрацоўнічаў спявак і з многімі беларускімі кампазітарамі: Я. Глебавым, Л. Захлеўным, В. Івановым, Э. Зарыцкім, Э. Ханком, А. Елісеенкавым і іншымі, аднак асаблівыя, найбольш плённыя творчыя адносіны склаліся з І. Лучанком. Цудоўныя песні «Памяць сэрца», «Верасы», «Спадчына», «Стаяць на рэйдзе нашы брыганціны...» (на словы М. Ясеня, І. Скурко, Я. Купалы, В. Лукшы), да якіх напісаў музыку кампазітар, упрыгожвалі рэпертуар спевака і на працягу доўгіх гадоў гучалі ў яго канцэртах.

У 1992 г. В. Вуячыч быў прызначаны мастацкім кіраўніком Рэспубліканскай дырэкцыі эстрадна-цыркавога мастацтва, з 1996 г. – дзяржаўнага аб’яднання «Белканцэрт». Ён уваходзіў у склад журы конкурсу Нацыянальнага фестывалю песні і паэзіі ў Маладзечне. З’яўляўся адным з арганізатараў музычнага фестывалю «Залаты шлягер» у Магілёве і быў членам журы конкурсу маладых выканаўцаў. Артыст шмат зрабіў, каб гэты песенны форум доўга працаваў. Пасля смерці спевака арганізатары «Залатога шлягера» заснавалі спецыяльны прыз яго імя, якім узнагароджваюцца лепшыя канкурсанты.

Віктар Вуячыч памёр у Мінску 17 верасня 1999 г. Пахаваны на Усходніх могілках. У верасні 2004 г. на доме, дзе ён жыў, устаноўлена мемарыяльная дошка. У кастрычніку 2010 г. на станцыі Прыдарожнай (Краснадарскі край, Расія) у гонар В. Вуячыча была адкрыта мемарыяльная дошка (работа беларускага скульптара І. Міско).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2024 г.