Прадстаўнiкi роду Гедройцаў (па Ю.Вольфу, Гедройты, Гедройцкiя) займалi высокiя дзяржаўныя пасады ў Вялiкiм княстве Лiтоўскiм. Род унесены ў радаводныя кнiгi Вiленскай, Магiлёўскай i Цвярской губерняў.

Паводле генеалагiчнай легенды, узятай з хронiк Лiтоўскiх, род Гедройцаў паходзiць ад мiфалагiчнага Даўспрунга. Яго магчымым заснавальнiкам лiчыцца Гедрус, якi заклаў мястэчка Гедройцы, што ў некалькiх кiламетрах ад Вiльнi. Менавiта ён i быў названы князем Гедройцкiм. Гедрус памёр у 1282 г. i пакiнуў сваю вотчыну Гiнвiлу. У чацвёртым пакаленнi пасля Гедруса, калi прасачыць радавод князёў Гедройцаў згодна з даследаваннем А.Нарбута (Гедрус–Гiнвiл–Хурда–Даўмонт III), апошнiм будзе Войтк (або Войцэх; каля 1390–1450), якi з'яўляецца заснавальнiкам роду Гедройцаў не па лiтоўскiх легендах, а па гiстарычных крынiцах. Першае дакументальнае ўпамiнанне аб князях Гедройцах датуецца 1399 г., калi яны вялi судовую спрэчку з вiленскiм бiскупам.

У XV ст. род Гедройцаў разгалiнаваўся, а ў XVI ст. налiчваў некалькi дзесяткаў прадстаўнiкоў. У Лiтоўскай метрыцы за 1522–1566 гг. аб князях Гедройцах маецца мноства дакументаў, дзе яны згадваюцца без княжацкага тытулу, што сведчыць пра здрабненне роду. Найбольш вядомымi прадстаўнiкамi роду з'яўляюцца: Матэвуш (Мацей; каля 1500–1563), Рамуальд-Тадэвуш (1750–1824), Антон Эдмундавiч (1848–1909).