Васілевічы – горад раённага падпарадкавання ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Знаходзіцца за 54 км на захад ад Рэчыцы, 86 км ад Гомеля. Чыгуначная станцыя на ветцы Васілевічы – Хойнікі ад лініі Калінкавічы – Гомель.

У пісьмовых крыніцах паселішча ўпершыню ўпамінаецца ў XV ст. як вёска ў Мінскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага, з’яўлялася шляхецкай уласнасцю. Паводле Літоўскай метрыкі, у 1466 г. Васілевічы знаходзіліся ў валоданні памешчыцы Івановай. Па гаспадарчай рэвізіі Рэчыцкай воласці за 1560 г. у вёсцы налічвалася 17 дамоў. Некаторы час належала Патоцкім, потым Масальскім.

Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 г. Васілевічы ў складзе Рэчыцкага павета далучаны да Расійскай імперыі. У 1825 г. у вёсцы ўзведзена драўляная Мікалаеўская царква. У 1866 г. адкрыта народнае вучылішча. У другой палове ХІХ ст. эканамічнаму развіццю Васілевіч садзейнічала Заходняя экспедыцыя па асушэнні балот Палесся (1873–1898): быў павялічаны фонд прыдатных для вядзення сельскай гаспадаркі зямель, пракладзены найкарацейшыя прасёлачныя дарогі. У 1878 г. заснавана метэаралагічная станцыя для вывучэння кліматычных умоў краю. Пасля будаўніцтва чыгуначнай лініі Лунінец – Гомель у 1886 г. у Васілевічах адкрыта чыгуначная станцыя. Згодна з перапісам 1897 г., у вёсцы налічвалася 294 двары, пражывала 1704 жыхары, дзейнічалі малітоўны дом, 5 крам, хлебазапасны магазін, 2 ветракі, 2 конныя млыны, 2 кузні і інш. У 1904–1913 гг. у Васілевічах працаваў дрэваапрацоўчы завод, прадукцыя якога экспанавалася на міжнародных выстаўках у Бруселі (1905), Бесарабіі (1912) і была адзначана залатымі медалямі. У 1911 г. пачала дзейнічаць чыгунка Васілевічы – Хойнікі, што спрыяла развіццю вёскі як гандлёвага цэнтра.

З 1918 г. Васілевічы займалі германскія, з сакавіка 1920 г. – польскія войскі. У пачатку чэрвеня 1920 г. вызвалены Чырвонай арміяй. У 1926 г. Васілевічы ўвайшлі ў склад БССР. З 8 снежня 1926 да 4 жніўня 1927 г. і з 20 лютага 1938 да 16 верасня 1959 г. з’яўляліся цэнтрам раёна. У 1929 г. у вёсцы арганізаваны калгас, працавалі сямігадовая школа, хата-чытальня, торфазавод, дрэваапрацоўчая майстэрня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, сельскагаспадарчае крэдытнае таварыства. У 1934 г. створана машынна-трактарная станцыя.

У час Вялікай Айчыннай вайны 25 жніўня 1941 г. Васілевічы былі захоплены нямецка-фашысцкімі войскамі. За перыяд вайны гітлераўцы загубілі ў вёсцы і раёне 1885 жыхароў. У гады акупацыі на тэрыторыі раёна дзейнічалі патрыятычнае падполле, падпольныя райкамы КП(б)Б і ЛКСМБ, партызанскія брыгады і асобныя атрады. Выдавалася падпольная газета “Сацыялістычная праца”. Падпольшчыкі распаўсюджвалі зводкі Саўінфармбюро, праводзілі антыфашысцкую агітацыю сярод насельніцтва, перадавалі партызанам зброю, боепрыпасы і медыкаменты, папярэджвалі пра карныя аперацыі гітлераўцаў. Вывелі са строю электрастанцыю ў Васілевічах, падарвалі вайсковы эшалон на чыгунцы Калінкавічы – Рэчыца. 18 лістапада 1943 г. вёску вызвалілі часці 65-й арміі Беларускага фронту ў ходзе Гомельска-Рэчыцкай аперацыі. У горадзе знаходзяцца брацкія магілы савецкіх воінаў, партызан і падпольшчыкаў, загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны (сярод пахаваных – Герой Савецкага Саюза А. Г. Казлоў), магіла ахвяр фашызму.

Пасля вайны Васілевічы былі адноўлены, адкрыліся прадпрыемствы, культурна-асветніцкія ўстановы. З 29 красавіка 1950 г. вёска стала гарадскім пасёлкам. З 8 студзеня 1954 г. Васілевічы ўключаны ў Гомельскую вобласць, з 16 верасня 1959 г. увайшлі ў склад Рэчыцкага раёна. 19 лістапада 1971 г. атрымалі статус горада. У 1991–1996 гг. на месцы былой драўлянай царквы пабудаваны новы мураваны храм свяціцеля Мікалая Цудатворца.

У 2001 г. Васілевічам нададзены афіцыйны герб з выявай хвойнага дрэва сярэбранага колеру.

У цяперашні час тут працуюць сярэдняя школа, 2 дашкольныя ўстановы, дзіцячая школа мастацтваў, Дом культуры, бібліятэка, бальніца. Дзейнічаюць лясгас, аграметэастанцыя, аддзяленне сувязі і інш. Захаваўся помнік археалогіі – гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку.

У Васілевічах нарадзіліся Герой Сацыялістычнай Працы Е. А. Кухарава, доктар гістарычных навук, прафесар Х. Ю. Бейлькін, народны пісьменнік Беларусі, літаратуразнаўца, грамадскі дзеяч, акадэмік НАН Беларусі І. Я. Навуменка, актрыса тэатра, народная артыстка БССР Т. П. Заранок, літаратуразнаўца, крытык, член-карэспандэнт НАН Беларусі С. С. Лаўшук.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2026 г.